Toen het boek uitkwam en ik twee belevingsmomenten had gegeven, kwam er een nieuwe vraag:
Wat betekent dit boek nu voor mij?
Mensen vroegen:
“Ben jij echt die schrijfster? Heb je daarvoor gestudeerd? Waar komt al die kennis vandaan?
”En zonder dat ik het doorhad, kroop ik opnieuw in een hoekje.
Niet door mezelf… maar door mijn omgeving.
Ondanks de vele mooie berichten van lezers, zag ik mijn eigen waarde niet.
Ik hield die berichten zelfs niet bij, omdat ik dacht dat ik niet goed genoeg was.
Maar ik bleef zoeken naar antwoorden.
Ik besloot te mailen naar de Universiteit Gent met de vraag of ik daar mijn tweede boek mocht schrijven.
Wat ik niet verwachtte: ik kreeg een antwoord met het uurrooster van het eerste jaar klinische psychologie.
Dus… ik begon.
Wat daar ontstond, was buitengewoon.
Ik kreeg bevestiging op wat ik intuïtief al deed.
Mijn eigen ontwikkelde “Decoder Game” bleek sterker onderbouwd dan ik dacht.
Daar kom ik later nog op terug.
Maar één ding veranderde:
ik begon mezelf te zien als de schrijfster die ik al was.
En zo kom ik terug bij mijn 1ste boek: “Geboren met een beperking
”Hoe omschrijf ik dit boek?
Een lezer schreef me:
“Mieke, dit boek is zo belangrijk. Als ik jou zie, zie ik niet wat je hebt meegemaakt. Ik zie een totaal andere vrouw.
Je inspireert me. ”Dat bericht deed iets met mij.
Dit boek is inderdaad autobiografisch.
Ik neem je mee in mijn verleden — van drama en rouw naar kracht.
Het laat zien dat in ieder mens een enorme kracht zit.
Dat elke dag een nieuwe kans is.
Dat geluk opnieuw gevonden kan worden — in het grootste bezit dat je hebt: je lichaam en je onderbewustzijn.
Ik heb alles gedaan om daar meester in te worden.
Om mijn onderbewustzijn mijn bondgenoot te maken.
Het boek dat ik schreef aan de universiteit
Wat voor boek is dit?De eerste dagen waren een zoektocht.
Elke dag schreef ik een dagverhaal — en daarin ontdekte ik telkens een nieuwe versie van mezelf.
Mijn angsten en twijfels kwamen naar boven… maar ik leerde ze omzetten naar kracht.
Elke dag bracht me een nieuw inzicht.
Deze richting sloot perfect aan bij de vragen die ik had.
Was dit de juiste keuze op mijn leeftijd? Ik wist het niet.
Maar het bracht me méér dan het leven als student alleen.Veel van wat we zagen, had ik zelf al ervaren.
En daardoor ontstonden inzichten.Mijn dyslexie werd plots geen beperking meer, maar een kracht.
Een andere vorm van intelligentie.Waar anderen vastliepen, zag ik oplossingen.
Mijn brein ging creatief aan de slag met alles wat ik hoorde.
Alsof ik tijdens de lessen aan het puzzelen was.
Ik schreef alles uit:
van mooie momenten tot moeilijke ervaringen waarin ik vastliep.
Ik zag hoe systemen soms verouderd zijn…en hoe het anders zou kunnen.
Ik schreef over ontmoetingen tijdens treinreizen hoe ik elke ochtend opnieuw mijn kracht vond, hoe studenten deze reis beleven, hoe professoren ermee omgaan en hoe intens het soms kan zijn — voor iedereen.
Er was één vak dat me bijzonder raakte: ontwikkelingspsychologie.
Niet door de professor, maar door de inhoud.
Waarom weet niet elke ouder dit?
We ontwikkelen ons van geboorte tot ongeveer 65 jaar.
Elke fase vraagt tijd — soms jaren — om begrepen te worden.
Wat vaak gezien wordt als “lastig gedrag”…
is vaak gewoon ontwikkeling.
En hoe belangrijk is het dat dit veilig gebeurt.
Want als dat niet zo is — wat zijn dan de gevolgen?
Dit vak opende mijn ogen.
Voor het welzijn van zowel kind als volwassene.
Ik zag ook wat er gebeurt met studenten tijdens een academiejaar.
De overgang van:dichtbij huis → naar afstandzekerheid → naar twijfel
Ze krijgen zoveel informatie dat ze moeten verwerken:
Is alles goed gegaan thuis?
Heb ik gekregen wat ik nodig had?
Wie ben ik eigenlijk?
In één jaar verandert er enorm veel in het brein van een jongere.
Daarom hoop ik dat dit boek niet alleen gelezen wordt door studenten… maar ook door ouders.
Zodat zij begrijpen wat hun kind doormaakt: de druk, de groei, de interne processen.
Want niemand kan voorspellen wat dit met een student doet.
Ik deel ook hoe je vanaf dag één overzicht kan houden.
Gesprekken met professoren en studenten.
Inzichten uit de klinische en therapeutische wereldontmoetingen met mensen zoals Veerle Dobbelaere en Gina Peeters
En mijn eigen ervaring als 44-jarige student met dyslexie.
Hoe komt dat binnen?
Wat zie ik wat anderen niet zien?
Dit boek is meer dan een persoonlijk verhaal.
Het draagt ook een boodschap.
Wat ik zelf heb ontwikkeld — het Decoder Game, samen met Decoder Energy Work — is een krachtig hulpmiddel.
Voor mensen. Voor dieren. En ook voor hulpverleners.
Tijdens de lessen fysiologie gebeurde er iets bijzonders.
Om de leerstof te verwerken, begon ik deze om te zetten in gedichten.
Gedichten over organen.
Over hun werking.
Over hoe ze elke dag voor ons zorgen.
Ik schreef meer dan 43 gedichten.
Ze geven je een blik in je lichaam — alsof je door de kamers van je eigen huis wandelt.
Het bracht me tot een nieuw boek: “Mijn Lijf, Mijn Stem”
Een liefdesboek voor je lichaam.
Want als je niet weet wat je lichaam voor je doet…
waar is dan de verbinding?
Na 90 dagen was mijn brein aangepast aan de hoeveelheid informatie.
En had ik nog energie om dit tweede boek te schrijven.
Dit boek kan je iets nieuws geven.
Een andere blik.
Nieuwe inzichten.
Voor iedereen zal het iets anders betekenen.
Maar één ding is zeker:
Het nodigt je uit om het open te slaan… en zelf op reis te gaan.
Alsof jij opnieuw student bent.
Maar met een verschil:
Jij kiest ervoor.
En je hebt meer in handen dan ooit tevoren.
Mijn vader las het boek ook.
Een kritische man, voor wie taal belangrijk is.
Hij zei: “Mieke, je boek maakt me nieuwsgierig.
Je schrijft zo inspirerend dat ik telkens verder wil lezen.”
En dat is misschien de kern.
Of dit boek iets voor jou is?
Die keuze mag jij zelf maken.
Ik wens je een mooie reis.
Eentje die je verbindt met wat in jou aandacht vraagt.
Mieke
Voor wie zijn deze boeken?
Voor iedereen die wil voelen hoe het écht is.
Voor wie dyslexie wil begrijpen — van binnenuit.
Voor kinderen.
Voor jongeren.
Voor volwassenen.
Voor wie zichzelf wil ontmoeten.
De letters zijn groot.
De ruimte is er.
Zodat jij op jouw tempo kan lezen.
Kan voelen.
Kan meereizen.
Welkom in mijn wereld.
Misschien herken je meer dan je denkt.
En misschien… begrijp je eindelijk waarom jouw hoofd werkt zoals het werkt.
Hier begint jouw reis.
Mieke
Hoe dit boek is ontstaan… kan ik zelf nog altijd moeilijk in woorden vatten.
Op een dag gebeurde er iets heel vreemds.
Ik zat in de auto, gewoon onderweg… en plots — uit het niets — werd ik met al mijn gedachten teruggebracht naar mijn kindertijd.
Maar voor ik besefte waar ik was, voelde het alsof ik diep onder water zat.
In een put.
Vol water.
Met een druk die bleef stijgen.
Alsof alles in mij tegen een deksel duwde… tot het niet meer hield.
En toen — brak het open.
Ik kwam boven.
En daar stond ik.
In onze tuin.
Maar niets was zoals ervoor.
Mijn leven speelde zich af voor mijn ogen.
In een razendsnel tempo.
Beelden.
Geluiden.
Gevoelens.
Alles wat ik vergeten was… was er weer.
En ik voelde het.
Echt.
Ik zag waarom ik ben geworden wie ik vandaag ben.
Ik zag hoe een identiteit stukje bij beetje kan verdwijnen.
Hoe je leert meelopen… omdat dat van je verwacht wordt.
Maar ik zag ook iets anders.
Iets wat ik kwijt was.
Het kind in mij.
Dat durfde dromen.
Dat voelde.
Dat wist.
En plots begreep ik…De stempel “dyslexie” had mijn leven gevormd.
Op zoveel vlakken.
Ik zag het van A tot Z.
Helder.
Krachtig.
Onmiskenbaar.
Alsof mijn ogen opnieuw opengingen.
Ik besefte dat ik niet alleen de pijn had weggestopt… maar ook mijn kracht.
En daar… ontstond het eerste idee.
Ik schreef dit boek.
Eerst in mijn hoofd — alsof alles in één flits terugkwam.
Daarna in woorden.
Ik belde mijn papa en zei:
“Papa… ik heb een boek geschreven in de auto.
En ik ga het uitschrijven.”Het bleef stil aan de andere kant van de lijn.
Maar ik wist het.
Dit moest een boek worden.
Niet zomaar een verhaal.
Maar een avontuur.
Echt.
Puur.
Zoals het is.
Dit boek werd later zelfs een theatervoorstelling.
Met een volle zaal.
Met een team dat dit mee tot leven bracht.
En daar… gebeurde iets wat ik nooit zal vergeten.
Na de voorstelling kwamen mensen naar mij toe.
Kinderen.
Jongeren.
Volwassenen.
En ze fluisterden:
“Dit ben ik…”
“Eindelijk begrijpt iemand mij…”
“Dank je…”
Dat raakte me diep.
Alsof de tijd had stilgestaan.
Alsof wat ik 38 jaar geleden meemaakte… vandaag nog steeds leeft.
Dat kon ik niet negeren.
Dus ik ging verder.
Dit boek ontstond in Spanje — in alle rust.
De cover was er al.
Zo werk ik altijd.
Misschien is dat mijn dyslectische kant: Het boek zit al in mijn hoofd, ik begin bij het einde, bij het gevoel, bij het beeld… en van daaruit groeit het verhaal op papier.
Ik verbleef daar samen met Leen, die in diezelfde periode de Engelse vertaling van De Toverwereld uitwerkte en in boekvorm goot.
Daar, in die stilte en die rust in mezelf, kwam alles terug.
Precies waar het vorige verhaal stopte… ging mijn film verder.
Ik schreef.
Ik voelde.
Ik liet mezelf zakken in die diepe laag in mij… tot ik opnieuw dat meisje van acht werd.
Niet alleen in mijn hoofd, maar ook in mijn gevoel.
In mijn lichaam.
Ik ging terug naar dat meisje van acht.
En daar voelde ik het meteen…Het alleen zijn.
Het gemis aan echte vriendschap.
Maar ook… een wereld die voor anderen niet zichtbaar was.
Een voelen dat verder ging dan woorden.
Een verbinding die ik toen nog niet begreep.
Het zoeken.
Altijd maar zoeken.
Zelfs ’s nachts.
Wakker liggen met één vraag die bleef terugkomen:
Wie ben ik eigenlijk… als je wordt bestempeld als “te traag”, als “niet slim genoeg”… terwijl je diep vanbinnen voelt dat dat niet klopt?
Ik bleef zoeken.
Niet buiten mij… maar steeds dieper in mezelf.
Tot er, op een nacht, iets veranderde.
In die stilte… ontdekte ik hem.
Mijn vriend.
En in dat moment viel alles samen.
De rust.
De kracht.
Het weten.
En uiteindelijk begreep ik wat ik al die tijd zocht:
“In de stilte vond ik mijn vriend.”
De Toverwereld van Dyslexie – Deel 3
En dit verhaal… stopt hier niet.
Deel 3 leeft al in mij.
De cover kan je nu al zien — het verhaal zit al in mijn hoofd.
Want dit is geen gewoon verhaal.
Mijn leven was niet gewoon.
Wat ik voelde, zag en hoorde…gaat verder dan woorden.
En zolang het zich blijft tonen… blijf ik schrijven.
De Vriend achter de Geheime Poort verwacht ik klaar te hebben in het voorjaar van 2027.
En ik kan je alvast verklappen:
in mijn brein borrelt het al om de cover van deel 4 te maken.
Want één ding is zeker… ik heb veel meegemaakt in mijn leven.
En dat verhaal is nog lang niet verteld.
Het lijkt een spel… maar het kijkt door je heen.
Het maakt zichtbaar wat nog niet zichtbaar was.
Het toont patronen nog vóór ze vastlopen.
Je voelt
Je ziet
Je merkt wat er verandert
Het brengt complexiteit terug naar eenvoud.
Biologie in beweging.
Dit is geen theorie.
Dit is iets wat je ervaart
in het moment zelf.
Voel je dat er meer speelt?
Zie wat je dier je al lang probeert te vertellen
Dit is geen boek dat je leest.
Dit is iets wat je ervaart.
En eens je begint…
kijk je nooit meer op dezelfde manier naar je dier — of naar jezelf.
Mijn reis begon niet zomaar
Als kind, op mijn achtste,
had ik mijn eerste bijzondere contact met een paard.
In de stilte…
ontstond er iets wat ik toen nog niet kon uitleggen,
maar wat ik nooit meer ben kwijtgeraakt.
Later beschreef ik dat in mijn boek
In de Stilte vond ik mijn Vriend.
Maar diep vanbinnen wist ik toen al:
dit draagt iets groters in zich
Alsof er ooit een boek zou komen…
een boek dat mensen anders leert kijken, voelen en begrijpen— en misschien zelfs hun leven verandert.
Van voelen… naar werkelijkheid
Met de jaren groeide dat gevoel.
En met de uitbreiding naar dieren — en vooral paarden —wist ik dat het tijd was om dit zichtbaar te maken.
Niet alleen voor mezelf.
Maar om te tonen dat dit werkt.
Ik zette een stap
Ik plaatste een oproep op Facebook:
mensen met paarden die dit samen met mij wilden onderzoeken
Niet als theorie.
Maar in het echte leven.
Als getuigenissen.
Als ervaringen die gedeeld mochten worden.
Iedereen wist dat hun verhaal mee in dit boek zou komen.
En iedereen gaf daar bewust toestemming voor.
Wat daar ontstond… had ik niet kunnen bedenken
Ik werkte met vele paarden en hun mensen.
Gedrag.
Spanning.
Ziekte.
Stilte.
En telkens opnieuw zag ik hetzelfde:
Wat het dier liet zien…
droeg betekenis.
En daar gebruikte ik telkens het Decoder Game
Niet als spel.
Maar als taal.
Het Decoder Game maakte zichtbaar wat eerst verborgen bleef.
Wat er bij het dier speelde… werd helder voor de mens.
Ze begonnen te begrijpen wat hun dier droeg…en hoe ze zélf deel konden zijn van de oplossing.
Dat is biologie in beweging.
En toen viel alles samen
Wat ik zag bij het paard…
werd zichtbaar bij de mens.
Wat het dier droeg…
werd begrijpbaar.
En plots werd het helder: dieren spreken maar wij zijn vergeten hoe te luisteren
Dit boek is die brug
In dit boek neem ik je mee in die echte ervaringen.
Ik toon je:
hoe ik werk met het Decoder Game
hoe je signalen van je dier leert begrijpen
hoe je zelf die taal leert lezen
Maar vooral… hoe je jezelf herkent via je dier
Want daar zit de echte sleutel
Je dier toont niet zomaar gedrag.
Het toont:
wat jij draagt
wat jij voelt
wat gezien wil worden
Meer dan een boek
Het boek
Het spel
Samen brengen ze je in ervaring
Je hoeft niets te “kunnen”.
Je hoeft alleen bereid te zijn om te voelen.
Wat verandert er?
Je dier wordt duidelijker
Jij wordt rustiger
De verbinding verdiept
Je begrijpt van binnenuit
Wat eerst onzichtbaar was… wordt zichtbaar
En wat zichtbaar wordt… kan veranderen
kan helen
kan groeien
Voel je iets bij dit?
Dan is dit geen toeval.
Dan is dit jouw moment
Stap binnen in deze taal
Ontdek het boek
Ervaar het Decoder Game
Leer je dier — en jezelf — écht begrijpen.
En waar nodig… sta je er niet alleen voor.
Voor diepere processen en trauma’s
zijn er professionele begeleiders
die met deze methode werken.